2019 අගෝස්තු 5 වැනිදා සිදු වූ ඓතිහාසික සිදුවීම්වලින් වසර හතරකට පසුව, 370 ව්යවස්ථාව බල රහිත කිරීමට මෝදි රජය ගත් තීරණය අප විනිශ්චය කළ යුත්තේ කෙසේද? ප්රශ්නයට පිළිතුරු දීමට, අගමැති මෝදි මුහුණ දුන් අභියෝගවල බරපතලකම මුලින්ම තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය.
පළමුව, ඔහුට නිදහසින් පසු ආරම්භක වසර තුළ ජවහර්ලාල් නේරුගේ “පංච භූල්” හෝ “වැරදි පහක්” කළමනාකරණය කිරීමට සිදු විය. මධ්යම අමාත්ය කිරන් රිජිජු සිය ලිපි මගින් ප්රබෝධමත් ලෙස අල්ලාගෙන ඇති පරිදි, මෙම වැරදි විනාශකාරී ඒවා පමණක් නොව තවත් සංකූලතා ඇති කිරීමේ දුෂ්ට පුඩුවක් නිර්මාණය කළේය.
මහාරාජා හරි සිං සංගමයට බැඳීමට 1947 ජූලි මාසයේදී පමණක් නොව එම වසරේම අගෝස්තු සහ සැප්තැම්බර් මාසවලදීද කළ යෝජනාව නේරු විසින් ප්රතික්ෂේප කළේය. එහි ප්රතිඵලය – එය පකිස්තානයට පාර්ශවකරුවෙකු වීමටත්, ඒ නිසා ආරවුලක් ඇති කිරීමටත් අවස්ථාවක් විවර විය.
370 වැනි ව්යවස්ථාව වැනි බෙදුම්වාදී නීතිමය ප්රතිපාදන සඳහා ජනමත විචාරණයක් සහ ඇත්ත වශයෙන්ම ඉල්ලා සිටීමේ දාම ප්රතික්රියාව ආරම්භ කරන ලද අවසාන ප්රවේශය තාවකාලික ලෙස ප්රකාශ කිරීමේදී නේරු නැවතත් වරදක් කළේය.
නේරුගේ තුන්වන වරද වැරදි වගන්තියක් යටතේ එක්සත් ජාතීන් වෙත ප්රවේශ වීම, එමගින් පකිස්තානයේ භූමිකාව නීත්යානුකූල කිරීම ය. මෙම වරදට සම්බන්ධ වූයේ 1949 ජනවාරි මාසයේදී UNCIP ඉන්දියාවට එවැනි අවස්ථාවක් ලබා දුන්නද, කාශ්මීරයේ ජනමත විචාරණයක් පිළිබඳ සිතුවිල්ල ස්ථිරවම කුණු නොකිරීමේ නේරුගේ සිව්වන වරදයි. අවසාන වශයෙන්, පස්වන වරද – 370 වගන්තිය නිර්මාණය කිරීම.
