එදා කොණ්ඩදෙණිය හාමුදුරුවෝ කෝච්චිය නවත්තද්දී මමත් හිටියා
නවත්තපු කෝච්චියෙ මාත් උන්නා. ඔය අල්ල පනල්ලේම චුට්ටේට ලොකු හාමුදුරුවෝ “ගමනක් යමු”යි කීවේය. ඉබ්බා දියට දාන කොට ඇන්නෑවේයි කීවා සේ කොල්ලා උන්නේ පස් වනක් ප්රීතියෙන් පිනා ගිහිල්ලාය. පන්සලේ හතර මුල්ලට කොටු වී උන්නා විනා චුට්ටාගේ ලෝකේ තිබ්බේම සීමා වෙලාය. කුඹුරට එහෙට්ට මෙහෙට්ට දුවා කියා ගන්නා වෙලා ඩිංග ඇර ලොකු සෙල්ලමක් උන්දාට තිබ්බේද නැත. ගමනක් යැවිල්ලම ලොකු දෙයක් වෙන්නේ ඔන්න ඔය හින්දාය.
“අපි කොහෙ හරි යනවය කියලා විතරයි මං දැන ගෙන තිබ්බෙ. කොහොමටත් නායක හාමුදුරුවන්ගෙන් ප්රශ්න අහන සිරිතක් අපේ නෑ. ඒ නිසා යමුය කිව්වා. ආවා…”
“ගමන පිටත් වුණේ කෝච්චියෙන්. කෝච්චි ගමන් මං දැන උන්නේ නෑ. මීරිගමින් යන කෝච්චිය හූ කියනවා විතරක් මයි මං අහලා තිබ්බේ. ඒ නිසා මං බොහෝම උජාරුවෙන් ඒ ගමන ආවා.”
“ගමනෙ කෙළෝර තිබ්බෙ කැලණි පන්සලේ. මාව එළියෙන් හිටෝලා උන්නාසෙ ගියා කැලණි පන්සලේ නායක හාමුදුරුවො මුණ ගැහෙන්ඩ. මං ඉතින් එහෙට මෙහෙට පැන පැන උන්නා. ඔය දැන් කාලෙ වගේ ඒ වංගියෙ පන්සල විශාල නෑ. මහා දාගැබයි, පිළිමගේයි, බෝධියයි ඔය විදියටම තිබ්බා. හැබැයි පන්සල ඔය තරමට විශාලෙට හදලා තිබ්බෙ නෑ.”
“කොහොමින් කොහොම හරි නායක හාමුදුරුවො දානෙ එහෙමත් වැළඳුවා. මටත් කතා කරලා බත් එකක් බෙදලා දුන්නා. අපේ වගේ ගමේ තාලෙ නෙමෙයි. ඒ බත් එක බොහෝම සාර සොබාවයි. බත් කෑවම කන්න පලතුරු අරක මේකත් තියෙනවා. ඒවා සප්පායන් වෙන කොට දවසෙන් බාගයක් ඉවර වුණා.
ආයෙත් ඉතින් කතා බතා කාරිය අහවරක් කරලා, ලොකු හාමුදුරුවො යන්ඩ හැරෙන කොට ඉර හැරිලා හුඟ වෙලා ගිහිල්ලා.”
“යමන් චුට්ටො, කෝච්චිය අල්ලා ගන්ඩ ඕනෙ කියලා උන්නාසෙ බොහෝ කඩිසරේට වැඩියා. මාත් ඒ පස්සෙන් දුවගෙන දුවගෙන ආවා. කොහොම හරි කෝච්චිය අල්ලාගත්තා. වෙලාවට ආව හින්දා හාමුදුරුවන්ටත් සන්තෝසයි. මොකද එදා ඒ වෙලාවෙන් පස්සෙ මහව නවත්තන්න කෝච්චියක් නෑ”
“ඔන්න ඒ පාර කියාපි, මේ කෝච්චිය මහව නවත්තන්නෙ නෑ කියලා…”
“හාමුදුරුවො ඒ මහත්තුරුන්ගෙන් ඇහුවා ඒ මොකෝ කියලා. එතකොට ඒ මහත්තුරු කිව්වා ‘ඒවා එහෙම තමයි කියලා’
“හාමුදුරුවො කිව්වා, එහෙම කරන්ට එපා. මේ ගංවල උදවියට වෙන කෝච්චියක් නෑය කියලා. උන්නැහැලා ඇහුණේ නෑ වගේ උන්නා. හාමුදුරුවොත් ආයෙ මොනවත්ම කතා බහ නොකර ඇවිදිල්ලා වාඩි වුණා”
“දැන් මම හිතාගෙන උන්නේ අපිට පන්සලට යන්ට බැරිවෙයිම කියලා. ඇයි යන කොට රෑ බෝ වෙනවා. මේක මහවවත් නවත්තන්නෙ නෑ. එතකොට කොහේ නවත්තාවිද දන්නෙ නෑ.කොහේ ගියත් එන්ට වෙන්නෙ පයින්. හාමුදුරුවො නම් වඩින්නෙ කඩියා වගේ. මං යන්ටත් එපෑ…”
“ඔහොම හිතාන හිතාන එනකොට කෝච්චිය ඩග් ගාලා නතර වුණා. මයෙ හිතේ මං උන්නේ නින්ද ගිහිල්ලා වෙන්ඩෑ.”
“හාමුදුරුවො,
බහිමු චුට්ටො කිව්වා. මම හාමුදුරුවො පස්සෙන් ගියා. හාමුදුරුවො බැස්සට මට බහින්ට බෑ. කෝච්චිය නවත්තලා තිබ්බෙ මඟ. ස්ටේෂමක් නෑ. හාමුදුරුවො මාව දර කොටයක් වාගෙ උස්සලා ගත්තා.”
“ඉතින් මං ඉස්සර වුණා. හාමුදුරුවො ඔහෙන් මෙහෙන් කීවා. මෙන්න බොලේ පන්සල මිදුල. මම හාමුදුරුවො දිහා බැලුවා. මට හරි සන්තෝසයි.
ඇයි අප්පේ කකුල් කෙඩෙත්තු වෙනකල් ඇවිදින්න වේවි කියලනෙ උන්නෙ. දැන් මේ අඩියයිනෙ. ස්ටේෂමෙන් බැස්සනම් මේ වගේ දහ ගුණයක් යන්ට ඕන”
“ඔහොම පන්සලට ගියා කියමුකො. හාමුදුරුවො කුටියට ගියා. මම ඔහෙ පන්සල මිදුලෙ උන්නා. විනාඩියක් දෙකක් වෙන්න ඇති. මෙන්න බොලේ මහත්තුරු වගයක් එනවා, කලබලෙන් කලබලෙන්”
“මං බැලුවා උඩ. මං පොඩි එකානෙ. උන්දලා උස මහතයි. යාන්තම් එක මහත්තයෙක් මට මතක් වුණා. ඒ අර කෝච්චිය නතර කරන්නෙ නෑමයි කියාපු කෙනා”
“පොඩි එකෝ හාමුදුරුවො ඉන්නවද?”
“උන්දා ඇවිල්ලා ඇහුවෙ මගෙන්. මං සුටුස් ගාල දුවලා ගියා ලොකු හාමුදුරුවො ළඟට. හාමුදුරුවනේ අර මහත්තුරු වගයක් ඇවිල්ලා, කිව්වම හාමුදුරුවො හිනා වුණා,
“ආ ඇවිල්ලද?” කියලා, හරියට හාමුදුරුවො දැනගෙන උන්නා වගේ.”
“හාමුදුරුවො හෙමීට හෙමීට බර අඩි තියලා ආවා”
“මොකෝ මේ මහත්තුරු?”
කියලා ඇහුවා, ඒ තුන්දෙනාම හාමුදුරුවන්ට වැන්දා. හාමුදුරුවො ඇඟිල්ල උළුක් කරලා මොකක්දෝ එකක් කිව්වා. හරියට බනිනවා වගේ.”
“ඕන්න ඊට පස්සෙ වැලි ඩිංගක් අරගෙන මොනවද සුටු සුටු ගාලා මතුරලා අර එක මහත්තයෙක්ගෙ අතට දුන්නා. ඒ ගොල්ලෝ කලබලෙත් අරගෙනම ආපහු ගියා”
“මං පස්සෙන් පහු දැන ගත්තේ ඒ අර කෝච්චියෙ ඩ්රයිවරුයි, ගාඞ් මහත්තයයි තව කෙනකුයිලු. අපේ හාමුදුරුවො අපිට ඕන තැනින් කෝච්චිය නතර කරලා බැහැලෑ ඇවිල්ලා. එහෙ එක විජ්ජුම්රේලු.
ඔය අස්සෙ කවුදෝ අහලා, හාමුදුරු කෙනෙක්ට එහෙම මොනවා හරි කිව්වද කියලා. ඊට පස්සෙ අපෙ හාමුදුරුවො එක්ක කතා බහ කරාපු විත්තිය උන්නැහැලා කියලා. ඒකයි ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ පන්සලට. හාමුදුරුවො වැලි දීලා තියෙන්නෙ කෝච්චියට ඉහින්ඩ. ඉස්සයින් පස්සෙයි කෝච්චිය හූව කිව්වෙ, ඒක අපිටත් ඇහුණා. හූව කියලා කෝච්චිය පිටත් වුණා. අදත් එතැන ඒ කෝච්චිය නතර කරපු තැන ස්ටේෂම තියෙනවා ඔන්න…”
චුට්ටෙ ඒ කතාව එසේ අවසන් කළේය. ඔහුගේ මතකය ඔහු හරවන්නේ වචනයටය. එය අකුරට මුහුකිරීම මගේ කටයුත්තය. ඔබ විශ්වාස කළ යුත්තේ ඔහුවය. මමද විශ්වාස කරන්නේ ඔහුවය. මේ මතක රහ දැනෙන්නේ එවිටය.
ජීවන පහන් තිළිණ
