ශ්රී ලාංකීය සමාජ දේහය සහමුලින්ම කලඹමින්, ආගමික සහ සංස්කෘතික පදනම් දැඩි ලෙස ප්රශ්න කිරීමකට ලක්කළ අනුරාධපුර ශ්රී මහා බෝධීන් වහන්සේගේ සහ අටමස්ථානයේ හිටපු නායක පූජ්ය පල්ලේගම හේමරතන හිමියන් සම්බන්ධ ළමා අපචාර සිදුවීම මේ වනවිට නීතිමය ක්රියාවලියෙන් ඔබ්බට ගිය දැවැන්ත ව්යවස්ථාපිත සහ දේශපාලනික කුණාටුවක් බවට පරිවර්තනය වී තිබේ. මෙම සිදුවීමේ බරපතළකම හුදෙක් ආගමික සංස්ථාව දෙසට පමණක් නොව, මෙරට උච්චතම ව්යවස්ථාදායකය වන පාර්ලිමේන්තුව තුළ ක්රියාත්මක වන කමිටු, මන්ත්රී සංසද සහ මහජන නියෝජිතයන් සතු බලතලවල සීමාවන් කොතෙක්ද යන්න ප්රශ්න කරන තැනටම විහිදී ගොස් ඇත. විශේෂයෙන්ම, ජාතික ජන බලවේගයේ ජාතික ලැයිස්තු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරියක වන ලක්මාලි හේමචන්ද්ර මහත්මිය මුල් වෙමින්, පාර්ලිමේන්තු කාන්තා මන්ත්රීවරියන්ගේ සංසදය වෙත ජාතික ළමා ආරක්ෂක අධිකාරියේ සභාපතිනිය සහ පරිවාස දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්රධානීන් කැඳවා, අධිකරණය හමුවේ පවතින නඩුවක ප්රගතිය සහ විමර්ශන සිදුවන ආකාරය පිළිබඳ ප්රශ්න කිරීම සමාජ මාධ්ය ජාලාවල මෙන්ම නීති ක්ෂේත්රය තුළද දැඩි කතාබහකට සහ දෝෂදර්ශනයට ලක්ව තිබේ. එහිදී නැගෙන ප්රධානතම සහ ප්රබලතම විවේචනය වන්නේ ලක්මාලි හේමචන්ද්ර මන්ත්රීවරියට හෝ මෙම කාන්තා සංසදයට ස්වාධීන රාජ්ය ආයතනවල ප්රධානීන් ගෙන්වා මෙලෙස ප්රශ්න කිරීමට ව්යවස්ථාපිත හෝ නීතිමය බලයක් හිමිද යන්න පිළිබඳවය. ‘අවශ්ය දේට මෙන්ම අනවශ්ය හැම දේටම’ මෙලෙස මැදිහත් වෙමින් දේශපාලනඥයන් රටේ ස්වාධීන නෛතික ක්රියාවලීන්ට සහ විමර්ශනවලට ඇඟිලි ගැසීමේ හැකියාවක් පවතීද යන්න පිළිබඳවය. Sri Lanka Latest News
මෙම සමස්ත නෛතික පසුබිම සහ පාර්ලිමේන්තු සම්ප්රදායන් දෙස නීතිමය ඇසකින් බලන කල පෙනී යන්නේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව සහ පාර්ලිමේන්තු ස්ථාවර නියෝග යටතේ පිහිටුවා ඇති පොදු ව්යාපාර පිළිබඳ කාරක සභාව (ඣඡෑ), රාජ්ය ගිණුම් කාරක සභාව (ඣඡ්) හෝ අමාත්යාංශ උපදේශක කාරක සභාවලට පවතින නිල ව්යවස්ථාපිත බලතල, සාක්ෂිකරුවන් කැඳවීමේ සහ ලේඛන පරීක්ෂා කිරීමේ නෛතික ප්රඥප්තීන්, නිල වශයෙන් ලියාපදිංචි කරන ලද ‘මන්ත්රී සංසදයකට’ ඍජුවම හිමි නොවන බවයි. මන්ත්රීවරියන්ගේ සංසදය යනු පක්ෂ විපක්ෂ භේදයකින් තොරව කාන්තා සහ ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ප්රතිපත්තිමය කරුණු සාකච්ඡා කිරීමට, යෝජනා සහ නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීමට පිහිටුවා ඇති ව්යූහාත්මක එකමුතුවක් මිස, අපරාධ විමර්ශන සම්බන්ධයෙන් නිලධාරීන් කොටු කරමින් ප්රශ්න කිරීමට හෝ නඩු මෙහෙයවීමේ අධීක්ෂණ බලතල ක්රියාත්මක කිරීමට ව්යවස්ථාවෙන් අවසර ලත් ආයතනයක් නොවේ. එවැනි තත්ත්වයක, අධිකරණය හමුවේ විභාග වෙමින් පවතින, අතිශයින්ම සංවේදී සක්රීය නඩුවක් වටා ක්රියාත්මක වන ස්වාධීන රාජ්ය ආයතනයක ප්රධානීන් පාර්ලිමේන්තු කමිටු කාමරයක් වෙත කැඳවා ප්රශ්න කිරීම පැහැදිලිවම දේශපාලන බලය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීමක් සහ තමන්ට හිමි ව්යවස්ථාපිත සීමාවන් ඉක්මවා යාමක් බව නීති ක්ෂේත්රයේ ප්රවීණයන්ගේ මතය වී තිබේ. විමර්ශන පවතින ආකාරය හෝ ආයතන අතර සම්බන්ධීකරණයේ අඩුපාඩු සොයා බැලීමේ අරමුණින් යැයි පවසමින් මන්ත්රීවරියන් මෙලෙස ක්රියා කිරීම තුළින්, රටේ ස්ථාපිත නීතිමය පටිපාටිය සහ ආයතනික ස්වාධීනත්වය බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කිරීමකට ලක්ව ඇතැයි ඔවුන්ගෙන් නැගෙන චෝදනාව කිසිසේත්ම බැහැර කළ නොහැකිය.
මෙම සිදුවීමේ ඇති වඩාත්ම අවදානම්සහගත තත්ත්වය වන්නේ, මහජන නියෝජිතයන් තමන්ට පැවරී ඇති සැබෑ වගකීම්වලින් බැහැරව, සමාජයේ අවධානය දිනාගත හැකි සෑම සිදුවීමකටම මැදිහත් වෙමින් ස්වාධීන රාජ්ය නිලධාරීන්ට ස්වාධීනව සහ අපක්ෂපාතීව සිය රාජකාරි ඉටුකිරීමට ඇති ඉඩකඩ අහුරා දැමීමයි. ජාතික ළමා ආරක්ෂක අධිකාරිය, පරිවාස හා ළමා රක්ෂක සේවා දෙපාර්තමේන්තුව මෙන්ම ශ්රී ලංකා පොලිසිය සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව වැනි ආයතන ක්රියාත්මක විය යුත්තේ රටේ පවතින අපරාධ නීතිය සහ අධිකරණ නියෝගයන්ට අනුකූලව මිස, දේශපාලනඥයන්ගේ ඕනෑ එපාකම් හෝ ඔවුන් පවත්වන කමිටු රැස්වීම්වල උපදෙස් මත නොවේ. අධිකරණය හමුවේ පවතින නඩුවක් විභාග වෙමින් පවතින මොහොතක, දේශපාලනඥයන් මැදිහත් වී නිලධාරීන්ගෙන් ප්රශ්න කිරීම හරහා විමර්ශනවල සැබෑ දිශානතිය වෙනස් වීමට, සාක්ෂිකරුවන්ට වක්ර බලපෑම් එල්ල වීමට හෝ සමස්ත අධිකරණ ක්රියාවලියම දේශපාලනීකරණය වීමට දැඩි ඉඩකඩක් පවතී. යම් හෙයකින් මහජන නියෝජිතයන් තමන්ගේ පාලක බලයේ මහිමයෙන් හෝ දේශපාලන න්යාය පත්රයන් මත පිහිටා තමන්ට රිසි පරිදි නීතිය සහ විමර්ශන යාන්ත්රණය හැසිරවීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, එය රටේ නීතියේ ආධිපත්යයට මෙන්ම සමස්ත රාජ්ය සේවයේ ස්වාධීනත්වයට එල්ල කෙරෙන දරුණුතම ප්රහාරයකි. මහජන නියෝජිතයන්ට පොදු කරුණු කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමට අයිතියක් ඇතැයි ඇතැමුන් තර්ක කළද, එම මැදිහත් වීම් සිදුකළ යුත්තේ පාර්ලිමේන්තු සම්ප්රදායන්ට සහ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට හානි නොවන පරිදි, අතිශයින්ම විනයගරුක සහ සීමාසහිත රාමුවක් තුළ පමණක් බව නීති විශාරදයන් තරයේ පෙන්වා දෙන්නේ එබැවිනි.
මෙම සමස්ත සිදුවීමෙන් පැහැදිලි වන්නේ ශ්රී ලංකාවේ ව්යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණ ක්ෂේත්රය සතු බලතල බෙදීමේ සීමාවන් පිළිබඳ සමාජය තුළ පවතින බරපතළ අර්බුදයයි. මෙරට ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මගින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහ නීතිය ක්රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත්රණය දේශපාලන අධිකාරියෙන් පූර්ණ වශයෙන් නිදහස් කර තිබේ. යම් අපරාධයක් සම්බන්ධයෙන් විමර්ශන පැවැත්වීම, සාක්ෂි මෙහෙයවීම සහ ඊට අදාළ නෛතික පියවර ගැනීම ස්වාධීන පොලිසිය, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව සහ ස්වාධීන අධිකරණය සතු සුවිශේෂ වගකීමක් වන බැවින්, දේශපාලන මන්ත්රී සංසදයන් හරහා කිසිදු මහජන නියෝජිතයකුට එම ක්රියාවලීන්ට ඍජුව හෝ වක්රව ඇඟිලි ගැසීමට කිසිදු නෛතික හෝ සදාචාරාත්මක අයිතියක් නොමැත. ලක්මාලි හේමචන්ද්ර මහත්මිය මුල් වෙමින් සිදුකළ මෙම මැදිහත් වීම වටා සමාජ මාධ්ය තුළ නැගෙන මූලික නෛතික තර්කය අතිශයින්ම සාධාරණ වන්නේ එබැවිනි. එනම්, මහජන නියෝජිතයන්ට ප්රතිපත්තිමය කරුණු අධීක්ෂණය කිරීමට බලය තිබූ පමණින්, අධිකරණය හමුවේ පවතින සක්රීය නඩුවලට හෝ විමර්ශන නිලධාරීන්ගේ රාජකාරිමය ස්වාධීනත්වයට බලපෑම් වන අයුරින් කටයුතු කිරීම ප්රජාතන්ත්රවාදී සම්ප්රදායන් සහ ව්යවස්ථාව සහමුලින්ම උල්ලංඝනය කිරීමක් වන බවයි. සැබෑ පුරවැසියාගේ අපේක්ෂාව විය යුත්තේ, චූදිතයාගේ තරාතිරම හෝ දේශපාලනඥයන්ගේ මැදිහත් වීම් කුමක් වුවත්, දේශපාලන බලපෑම්වලින් සහ ඇඟිලි ගැසීම්වලින් සහමුලින්ම තොරව, රටේ සාමාන්ය නීතිය සහ ස්වාධීන අධිකරණ පද්ධතිය මගින්ම වින්දිත දරුවාට උපරිම සාධාරණය ඉටුකිරීම පමණි.
