මවකගේ හදගැස්ම

‘චාරුලතාවක් වී’ ටෙලිනාට්‍ය කලාවට පය තැබූ සුසන්තා චන්ද්‍රමාලි වැඩිහරියක්ම වාගේ ප්‍රේක්ෂකයන් හමුවේ තැබුවේ කඳුළට නෑකම් කියන අවිහිංසක චරිත නිරූපණයන්ය. ඒ නිසාමදෝ සුසන්තා සුවහසක් ප්‍රේක්ෂක සිත් තුළ සදා නොමැකෙන මතක සටහන් තැබූ රංගවේදිනියක වූවාය. මඟතොටේදී ප්‍රේක්ෂකයන් තමා වෙත ඉතා ළෙන්ගතු ප්‍රතිචාර දක්වන විට සුසන්තා තුළ එක් සිහිනයක් උපන්නේය.ඒ ෂූටිං යන විට නිතරම පාහේ තම සුරතෙහි වෙළී එන පුංචි සුරංගනාවක් වැනි පුංචි දූ පැටියව තමා වැනිම ටෙලි තරුවක් කරන්නටය. සිහිනය සැබෑ විය. තිසුරි යුවනිකා ටෙලි තරුවක පමණක් නොව දක්ෂ රංගවේදිනියකද විය. සුසන්තාටවත් ඇදහිය නොහැකි ලෙස බොහෝ දුර ගිය තිසුරි දුව ගැන සුසන්තා සතුටු වන ආකාරය ගැන ඇගේම වචනවලින් අසන්නට ‘හාට්’ ඈ සොයා ගිය නිමේෂයයි මේ.
කියන්න ඉතින් මොනවද තිසුරි ගැන ඔබට හිතෙන්නේ?
අප්පච්චියේ තිසුරි ගැන හිතෙන දේවල් ලියන්න කියන්න ගියොත් දවසක් මදිවෙයි මට.
එහෙම නම් අපි ඒ ළෙන්ගතු හැඟීම කෙටියෙන් විස්තර කරමු?
කෙටියෙන්, ඒම කොහොමද ඒක කෙටියෙන් කියන්නේ. හොඳියි මම තිසුරි ගැන මෙහෙම කියන්නම්. මගේ දුව මට විශ්වයක් වගෙයි. ඈ ගැන මට ආඩම්බරයි. ඒ වගේම තවමත් මට තිසුරිව දැනෙන්නේ මගේ දෑතින් වඩාගත්ත පුංචිම පුංචි කෙළි පැටික්කිය ගානටයි.
ඔන්න ඔබේ ඇස් දෙකට කඳුළුත් ඉනුවා?
ඔව්. ඒ තරමට අපේ බැඳීම හරිම ළෙන්ගතුයි. ඇත්තටම අපි යාළුවො වගේ. තිසුරි විවාහ වෙන දවසට ඒක කොහොමද දරාගන්නෙ කියන හැඟීම නිතර මගේ හිතේ නළියෑව කාරණයක්.
ඒ හින්දද තිසුරි විවාහ වූ දවසේ දෙන්නම ඇතිවෙන්න ඇඬුවෙ?
ඇත්තටම ඔව් අනේ. තිසුරි මාව දාලා ඈතක යන්න හදනවා වගේ මම ඇඬුවේ. කවදාක හරි එයා අපේ ගෙදරම ඉන්න බව දැනගෙනත් මට දැනුණේ මගෙ ඇඟෙන් කොටසක් වෙන් වෙලා යනව වගෙයි. එකම ගෙදර උන්නයි කිව්වත් තිසුරි දැන් අයිති වෙන කෙනකුටනේ කියන හැඟීම මට මහ දුකක් වුණා.
තිසුරි තවමත් මොනව හරි යමක් කරන්න යන විට ඔබේ අවසර ඉල්ලනවා කියන්නෙ ඇත්තද?
අනේ ඔව්. අම්මා මම මෙහෙම කරන්නද? අරම කරන්නද? මෙහෙ යන්නද? මෙහෙම හොඳද කියල අහලා තමයි එය කරන්නේ.
තිසුරි නිළියක වුණේ ඔබේ බලපෑම මතද?
බලපෑමක් නෙමෙයි. මම දුවගෙන් ඉල්ලීමක් කළා එයාට අදහසක් ඉදිරිපත් කළා. බලපෑම්, තරවටු කිරීම්, නීති වැනි දේ අපි අතර නෑ. තිසුරි කියන්නේ හරිම කීකරු දරුවෙක්. හැම අම්ම කෙනෙක්ම වාසනා කරන්න ඕනෑ ඒ වගේ දුවක් ලබන්න.
තිසුරිව නිළියක් කරන්න හිතුවේ ඔබ නිළියක් නිසාද? නැත්නම් ඇගේ ලස්සන රුව නිසාද?
ඔය කාරණා දෙකම නෙමෙයි. මට හේතු වුණේ වෙනම දෙයක්. ටෙලිනාට්‍ය නිළියක ලෙස මම ජනප්‍රිය වෙනකොට ප්‍රේක්ෂකයන් මඟතොටේදී මට දක්වන ළෙන්ගතු ප්‍රතිචාර දකිනකොට මට හරි ආස හිතුණා තිසුරිටත් ඒ ගෞරවය දෙන්න. ‘අන්න සුසන්තා චන්ද්‍රමාලි යනවා කියලා මිනිස්සු මට ඇහෙන්න කියනකොට මගේ ළඟට ඇවිත් කතා කරනකොට මට දැනුණු අහිංසක ආඩම්බරය තුළ තිසුරිව හිර කරන්න මට ආස හිතුණා.
හැබැයි තිසුරි මුලින් අදිමදි කළාලු නේද?
ඔව්. එයා අම්ම තාත්තා අස්සෙම හැදුණු ලැජ්ජාශීලී දරුවෙක්. එනිසා නිළියක් වීමේ කැමැත්තක් ඒතරම්ම තිසුරි තුළ තිබුණේ නැහැ. හෙමින් හෙමින් මම ඇගේ හිත හැදුවා. රඟපාන්න ඇයට ආරාධනා ලැබුණු පිටපතක්වත් බලන්න තිසුරි කැමැති වුණේ නැහැ. මමයි එතකොට පිටපත් එයාට ඇහෙන්න කියෙව්වේ.
කොහොම හරි තිසුරි දක්ෂ චරිතාංග නිළි තාරකාවක් වුණා?
ඔව්. මට හරිම සතුටුයි. තිසුරි මම හිතුවටත් වඩා හුඟක් දුර ගියා. සම්මානනීය නිළි තාරකාවක් වුණා.
‘මිණිගංදෑලේ සෙදෝනා’ වෙනුවෙන් ඈ සම්මානයට නිර්දේශ වුණේ ප්‍රවීණයන් සමඟ කරට කර නේද?
ඔව්. ඇත්තෙන්ම එදා මට හරි ආඩම්බරයක් දැනුණා. සම්මානය ගන්න පළමුව තිසුරි මට කිව්වා ‘අනේ අම්මා මෙච්චර ප්‍රවීණයන් එක්ක තරග කරලා මට ඒ සම්මානය ගන්න පුළුවන් වෙයිද’ කියලා. මම එයාගේ අතින් අල්ලාගෙන එයාට කිව්වා හරිම ස්ථිර හඬින්. නෑ මගේ පුතේ ඒ සම්මානය ඔයාටම තමයි කියලා. ඒ කොච්චර කිව්වත් එයාගේ නම කියනතුරු එයා හිටියේ චකිතයෙන් වාගේ.
හොඳ දුවක ලෙස තිසුරිගෙන් ඔබ බලාපොරොත්තු වූ හැමදේම ඈ ඔබට තිළිණ කළා නේද?
බොහෝ දේ දුන්නා. තව එක දෙයක් තියෙනවා. මම ඇයට කිව්වා ඇය දන්නවා මම ආච්චි කෙනෙක් වෙන්න ආසාවෙන් බලා ඉන්නවා කියලා.
දැන් ඒකට සුදුසු කාලය එළැඹිලා නේද?
අනේ… එහෙම කියයන්න බැහැ. කාලය අදද, හෙටද කියලා තීරණය කරන්නට ඕනෑ තිසුරියි, සුරාජුයි. දුව කොයිතරම් අපට කීකරු වුණත් තීරණ ගැනීමේ අයිතිය දැන් ඔවුන් සතුයි. බලාපොරොත්තුව ඵල දරනතුරු අප බලා ඉන්නවා පමණයි.
දමයන්ති රේණුකා ප්‍රනාන්දු