ඔයාගෙ නම විල්සන් කරුණාරත්න වුණත් අපි ආදරේට කිව්වේ කරු අයියා කියලා. ඔයා මෙලොව එළිය දුටුවේ 1942 ඔක්තෝබර් 28 වැනිදා. එදා ඉඳන් කලා ලොවට ඔයා නමක් ඉතුරු කළා. ඔයාගේ ගම වුණේ කිරුළපනයි. ඔයා අකුරු කළේ ලුම්බිණි විද්යාලයෙන්. ඔයා කිරුළපන ගමේ අහල පහළ අයත් එක්ක ෆුට්බෝල් ගැහුවා මතකද? ඒ මතකයන් අසල්වැසියන්ට ඉතුරු කළා. ඒ සිංහල සිනමාවේ චණ්ඩි රජා කියලා 70/80/90 දශකවල ඔබව හැඳින්වූවා. ඔයා සිංහල සිනමාවට නැතුවම බැරි සටන් නළුවෙක් වුණා. ඔයා මිනිසුන්ගේ සිත් සැනසුවා. විටෙක ඔබ වීරයෙක් වුණා. ඒ වීරත්වය ගොඩාක් අය අනුකරණය කළත් විල්සන් කරුණාරත්න වන්නට කාටවත් හැකිවුණේ නම් නැහැ. ඔයා කළ මෙහෙවරට මේ සමාජයෙන් නිසි ඇගයුමක් දීමට කවුරුවත් නැඟී සිටියේ නැති වුණාට ඔයා කවදාවත් ඒ ගැන කතා කළේවත්, තරහ වුණේවත් නැහැ. ඔයාට සමාජයෙන් අසාධාරණකම් වුණේ ඔයා අනෙක් අයට උදව් කරන්න ගිහින්. එදා අප ‘මව්රට’ පුවත්පත ඒ ගැන ලිව්වේ ඔයාට තියෙන ආදරේටයි. ඒ ඔයාගේ මනුස්සකම නිසයි. ඒ මනුස්සකමට අපි ඔයාට හැමදාමත් ආදරෙයි.
විටෙක ඔයාව සිංහල සිනමාවේ දුෂ්ටයා ලෙස හැඳින්වූවා. ඒ ඔයා ගොඩක් අය සතුටු කළ නිසයි. ඒ සතුට අපිට විතරක් නෙවෙයි විදේශිකයන් පවා වින්දා. ඔයාට ආදරේ කළා. ඒ ඔබ රඟපෑ චිත්රපට 250කට ආසන්න සිනමා නිර්මාණවලින්. හදවත් නැත්තෝ, ජීවන ගංගා, සරදියෙල්ගේ පුතා, සුරදූතියෝ, දඩබිම, එදත් චණ්ඩියා අදත් චණ්ඩියා, කෝ හතුරෝ, යකඩයා, වන්ෂොට්, පාර්ලිමන්ට් ජෝක්ස්, විජය කුවේණි ඔබේ රංගන දිවියේ මංසලකුණු වුණා. ඒවා මෑතකාලයේ කතාබහටද ලක්වුණා. ටෙලි නාට්ය 15කට අධික සංඛ්යාවක ඔබ රඟපෑවා. ඒ රඟපෑමෙන් ඔයා ඔයාගේ සතුටට වඩා අනුන්ගේ සතුට ගැන සිතුවා. ඔයාට එයට සැලකීමක් වශයෙන් සසර චේතනා චිත්රපටයට පමණක් සරසවි කුසලතා සම්මානයක් හිමිවුණා. ඔබ සරල මිනිසෙක් ලෙස ජීවත් වුණා. ඔයා සිංහල සිනමාවට පය තැබුවේ 1974 වසරේදී. ඒ හදවත් නැත්තෝ චිත්රපටය තුළින්. ඔයාට කලා ලොවේ පය තියන්න උදව් කළේ ඒ අවස්ථාව සලසාදුන්නේ පුණ්යා බුලත්සිංහල මහතායි. ඔයාගේ ජීවිත ගමනෙන් බැසයන්නට පෙර අවසානයට රග`පෑ චිත්රපටය වුණේ තිත්ත ඇත්තයි. ඒ, 2019 වසරේදියි.
ඔයා සැබෑ ජීවිතයේදී සමාජ අසාධාරණයට එරෙහිව නැඟී සිටි පුද්ගලයෙක් වුණා. ඔයා මව්පියන්ට වගේම සහෝදර සහෝදරියන්ටත් මුණුබුරු මිණිබිරියන්ටත් යුතුකම් ඉෂ්ට කළ බව අපි දන්නවා. ඒ නිසාම නේද කරු අයියේ ඔයාගෙ විවාහය මඟහැරුණේ? ඒ ඔයාගේ අම්මාට තාත්තාට සලකන්න කවුරුත් නැතිව යන බය නිසාමයි. ඒ තමන්ගේ අත්දෙකෙන්ම මව්පියන්ට සලකන්න ඕනේ නිසයි.
ඔයා ගැන විටෙක අප මිත්ර අනුර බණ්ඩාර රාජගුරු මහතා සරසවිය පුවත්පතේ කියා තිබුණේ කරු අයියා සැබෑ ජීවිතයේ නිහඬ, මිනිසත් බවින් පිරිපුන් සැබෑ මනුෂ්යයෙක් කියලයි.
ඔයා ඇදගෙන වැටිලා අවුරුද්දකට අධික කාලයක් රෝගාතුරව සිටියා. කලා ලොවේ අය වගේම ඔයාට ආදරේ කරන අය ඔයාව බලන්න ආවා. ඒ හැමෝටම ස්තුතියි. පුංචි කාලේ නෝතේරෙනකමට අපි බලන් හිටියේ චිත්රපටයේ අවසානයේ ඔයාට අල්ලන් හොඳටම ගහනකන්. අපිට සමාවෙන්න කරු අයියේ… මේ කළ මෙහෙවරට අපි ණයගැතියි. ඔබ නැති සිනමාවක් තුළ මොන වින්දනයක්ද? නැවත එන්න අප අතරටම කරු අයියේ…. ඔයාට සුව නින්දක්
නිලන්ති රේණුකා
