.
පහුගිය දවසක ශ්රී ලංකාවේ අගමැතිනිය, ඒ වගේම අධ්යාපන අමාත්යතුමිය විශේෂ සාකච්ඡාවක් කරලා ඒ පිළිබඳ සමාජ මාධ්යවල පළවෙලා තිබුණා. ඒ කතාබහේදී කියැවුණේ පාසල් දරුවන්ට සිද්ධ වෙලා තියෙන අපයෝජනවල ඉහළ යෑමක් සිදුවෙලා තියෙන බව. මේ ගැන උසස් අධ්යාපන හා වෘත්තීය අධ්යාපන අමාත්ය, අග්රාමාත්ය ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය මෙනෙවිය තමයි සඳහන් කරලා තිබුණේ. කොළඹ දිස්ත්රික්කයේ විදුහල්පතිවරුන් දැනුවත් කිරීම සඳහා අධ්යාපන අමාත්යාංශයේ 27 වැනිදා පැවැති රැස්වීමකදී එතුමිය මේ බව කියූ බව තමයි අපිට දැනගන්න ලැබෙන්නේ. දැන් මේ කතාව ඉතා භයානක සහ ඉතා නරක දෙයක්. හේතුව අපි දරුවන්ව පාසලට ඇතුළත් කරන්නේ පාසල කෙරෙහි විශ්වාසය තියලා. ලෝකේ තියෙන කිසිම ආයතනයක් කෙරෙහි විශ්වාසය නොතියන අපි පාසල කියන ආයතනය කෙරෙහි විශ්වාසය තියනවා. ඒකට හේතුව පාසලට විදුහල්පතිවරුන් විදියට බඳවා ගන්නේ, ගුරුවරු විදියට බඳවා ගන්නේ විශේෂ පුහුණුවක්, හික්මීමක් සහිත විශේෂිත පුද්ගලයන්. ඒ පුද්ගලයන් දරුවන්ව ආරක්ෂා කරන බවත්, ඒ පුද්ගලයන්ට දරුවන් කෙරෙහි විශේෂ ඇල්මක් ආදරයක් ඇති බවත් අපේ පූර්ව නිගමනය විදියට අපි හිතේ තියාගෙන ඉන්න දෙයක්.Sri Lanka Latest News
ලංකාවේ ඉස්සර දරුවෝ ඉගෙනගත්තේ ගුරු ගෙදර. නැත්නම් ගුරුවරයාගේ ගෙදරට ගිහිල්ලා. ගුරුවරයාගේ ගෙදර අන්තේවාසිකව ඉගෙනගත්ත කාලයක් අතීතයේ තිබිලා තියෙනවා. ඒ කියන්නේ ගෙදර වැඩකටයුතු කරලා දීලා උයලා පිහලා දර පළලා ඉගෙනගත්ත කාලයක් අතීතයේ තිබුණු බව කියැවෙනවා. ඒ වගේම පන්සලට ගිහිල්ලා ඉගෙනගත්ත කාලෙකුත් තිබුණා. පන්සලට ගිහිල්ලා ඉගෙන ගන්නකොට කාන්තාවන් පන්සලට යවන්න හොඳ නැති නිසා ගෑනු දරුවන්ගේ අධ්යාපනය නතර කරලා පිරිමි විතරක් ඉගෙනගත්ත කාලෙකුත් තිබුණා. මේ සියල්ලමත් එක්ක අධ්යාපනය කියලා කියන්නේ මිනිස්සුන්ට ඉතා වැදගත් දෙයක්. අපි අහලා තියෙනවා අධ්යාපනය කියලා කියන්නේ පියාඹන්න ලැබෙන අත්තටු. දුප්පත් පවුලක ඉගෙනගත්ත අපි වගේ අයට ජීවිතේ ඉහළට එන්න උදව් කළේ අධ්යාපනය. එහෙම තියෙන අධ්යාපනය සෙල්ලමක් විදියට භාර අරගෙන දරුවෝ ඉගෙනගන්න පාසලට ආවට පස්සේ ඒ දරුවන්ව අපයෝජනයට ලක්කිරීමේ සිද්ධි පාසල් තුළින් වාර්තා වෙනවා නම් අපිට කියන්න තියෙන්නේ වැටත් නියරත් ගොයම් කානම් කාට පවසම් ඒ අමාරුව කියලාම තමයි.
මේ විදියේ සිද්ධි දිනෙන් දින වාර්තා වෙනකොට මේ සිද්ධි සම්බන්ධයෙන් පාසල්වල නම්ගම් සහිතව ගැටලු නිර්මාණය වෙනකොට ඒ ගැන කතාබහ කරන්නට දේශපාලන වේදිකාවේ පවා ඉඩ හසර වෙන් වෙනකොට දරුවෝ තමන් අපයෝජනයට ලක්වුණු නිසා වේදනාවෙන් බයෙන් තැතිගැන්මෙන් එය සමාජයට හෙළිවේ යැයි කියන බයෙන් ගොඩනැගිලිවලින් බිමට පැනලා මැරෙනකොට අපි දැන් ඉන්නේ මොන යුගයේද? අපි දැන් ඉන්නේ කොතැනද? කියන එක ගැන අපිට දෙපාරක් තුන්පාරක් නෙවෙයි දහදොළොස් වතාවක්, නැත්නම් සිය දහස් වතාවක් හිතන්න සිද්ධ වෙනවා.
ඒ වගේම මේ කතාබහ එළියට එන්නේ මල්වානේ රඹුටන් හැදෙන කාලෙට රඹුටන් ගැන කතාකරනවා වගේ, දූරියන් කාලෙට දූරියන් ගැන කතාකරනවා වගේ දරුවෙක් මැරුණම, දරුවෙක් අපයෝජනයට ලක්වුණාම, දරුවෙක් ප්රශ්නෙකට මුහුණ දුන්නාම ඊට පස්සේ සතියක් දෙකක් තුනක් විතරයි නම්, මේවා කතා නොකර නිකන් ඉන්න එක වඩා හොඳයි. ලෝකේ ඉහළ අධ්යාපන සුදුසුකම් සහිත, එහෙම නැත්නම් ලෝකේ අධ්යාපනය ඉතා ගුණාත්මක රටවල් අතරින් එකක් විදියට අපිට ලංකාව හඳුන්වා දෙන්න පුළුවන්. එහෙම රටක මෙහෙම දේවල් දිගින් දිගටම සිද්ධ වෙන බව දකිනවා නම්, දැනෙනවා නම්, පෙනෙනවා නම් අපිට දැන් හිතන්න වෙනවා මේක පාලනය කරන්න කාලය උදාවෙලාය කියන එක.
ගොඩක් වෙලාවට මේ විදියේ අපයෝජන සිද්ධි පාසල තුළ සිද්ධ වුණාම ඒ සිද්ධි එළියට නොඑන විදියට වහගන්න, එහෙම නැත්නම් ඒ සිද්ධි හෙළිදරව් නොකර ඉන්න, අඩුම තරමේ පොලිසියටවත් පැමිණිලි නොදා ඉන්න මවුපියෝ සහ දරුවෝ දෙකොට්ඨාසයම කටයුතු කරනවා. පහුගිය දිනෙක ජීවිතක්ෂයට පත්වෙච්ච ගෑනු දරුවාගේ සිදුවීමත් අපිට පේන්නේ ඒ විදියට. මොකද මේ සිද්ධියේදී ඒ දරුවාව පාසලෙන් ඉවත් කරගෙන, වෙන පාසලකට දාලා මේ සියල්ලම සිද්ධ වෙන්නේ මුළු ලෝකෙටම හොර රහසේ. ඔවු, ඇත්තටම යම්කිසි දෙයක් අධ්යාපනය කියන කාරණාවේදී රහසේ සිදුවුණාට අපිට කිසි ගැටලුවක් නෑ. මොකද අපි දන්නවා දරුවෙක්ගේ ගෞරවය ඉතා වටිනා බව. ලංකාවේ මාධ්ය බොහෝ වෙලාවට විශ්වවිද්යාලයක ගෞරවය ගැන, ගුරු අභ්යාස විද්යාලයක ගෞරවය ගැන නොහිතුවට පාසලක ගෞරවය ගැන ටිකක් හිතනවා. ඒක හොඳ දෙයක්. දරුවෙක්ගේ ගෞරවය ගැනත් හිතන්න ඕනේ. දරුවා කවුද, දරුවාට සිද්ධ වුණේ මොකක්ද, ඒක වුණේ කොහොමද කියන එක හෙළිදරව් කරලා, ඒ දරුවාව මානසිකව වට්ටලා, විශාල පීඩනයක් ඇතිකරලා, ඒ දරුවා සියදිවි හානි කරගන්න තැනට පත්කරන්නේ නැතුව ඉන්න එක රටේ බලධාරීන්ට තියෙන වගකීමක්. හැබැයි වැරැදි කරපු පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් ලබාදිය යුතු දඬුවම් නම් ඉතා ඉහළින් ලබාදිය යුතුයි. ගෑනු දරුවෙක් හෝ පිරිමි දරුවෙක් හෝ කුමන ආකාරයක හෝ දරුවෙක් පාසලක් තුළදී අපයෝජනයට ලක්වෙනවා නම්, ගැටලුවකට මුහුණ දෙනවා නම්, අර්බුදයකට පත්වෙලා තියෙනවා නම් ඒ සිද්ධියට අදාළ වෙච්ච ගුරුවරයා හෝ කාර්යාල කාර්ය සහායකයා හෝ වෙනත් කුමන හෝ පුද්ගලයාට නිවැරැදි නිසි දඬුවම ලබාදෙන්නට අප කටයුතු කළ යුතුයි. ඒ සඳහා අවශ්ය කරන නීතිරීති ඕනේ තරම් තියෙනවා. එවැනි අය සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් වෙන්න යම්කිසි දේශපාලන පාර්ශ්වයක් එහෙම නැත්නම් යම්කිසි බලපුළුවන්කාර පාර්ශ්වයක් උත්සාහ කරනවා නම් ඒ අයට විරුද්ධවත් නීතිමය පියවර ගන්නට කටයුතු කළ යුතු බවයි අපට දැනෙන්නේ.
ඉතින් හරිනි අමරසූරිය මැතිනිය කියපු මේ කතාව පුංචි අහිංසක කතාවක් නම් නෙවෙයි. ඒක ඉතාම භයානක කතාවක්. අපි කියන්නේ මේ අගමැතිතුමියගේ වරදක් නෙවෙයි. එතුමිය කිව්වේ රටේ තියෙන තත්ත්වය. එතුමිය මේ රටේ තත්ත්වය හෙළිදරව් කළාට පස්සේ අපිට දැන් සිද්ධ වෙලා තියෙනවා වහාම හැකි ඉක්මනින් පියවර ගන්න. එහෙම නොවුණොත් වෙන්නේ ලෙඩේ ඔඩුදුවන එක. ලෙඩේ වැඩිවෙන්න කලින් බෙහෙත් නොදුන්නොත් ලෙඩා මැරෙන්න පුළුවන්. පාසල් පද්ධතිය තරම් වටිනා දෙයක් අපට මේ මුළු රටේම නැති වග අපි හොඳින් මතක තබාගත යුතුයි.
ජීවන පහන් තිළිණ
