දවසක් හීන් හීතලේ ඈ ඇගේ ගමන යමින් උන්නාය. අතර මඟ පිපි මල් පෙති අතර ඈ හෙමින් දඟකෙරුවාය. මල් පෙත්තක සුදුමුදු පහස ඈ වින්දාය. කුරුලු කිරිලියෝ ඈට උසුළු විසුළු කළේය. සමනල්ලු සමහර තැන්වලදී ඈ හා මිමිනුවේය. විටෙක ඈ ආවේ ලැසිගමනෙනි. තව විටෙක ඈ කලබලකාරී ලෙසිනි. එහෙන් මෙහෙන් උඩින් පැන පැන ගමන පටන්ගත්තාය. තව විටෙක ඈගේ ගමන දඟකාර විය. ඈ කාටවත් කරදර කළ එකියක නොවේ. ඈ ඇගේ පාඩුවේ ඇගේ ගමන ගියාය. ඇගේ සුලලිත සුකුමොල දේහයට ඉර හඳ පවා වශීවී බලා උන් තැන් තිබේ. ඈ ඇගේ සිනිඳු දිය සළු උනාදමා සමහර තැනක විඩා නිව්වාය. මිනිසුන් ඇගේ පහස සොයා ආවේත් එහෙම තැන්වලදීය.
මේ කතාවේ තවත් නැවැතුමක් එහෙමය. බණ්ඩාරවෙල ඇටම්පිටිය ඉඹුල්වත්ත පැත්තේත් ඈ එහෙම ගිමන් නිවනා තැනක් තිබුණේය. ඉතින් ඈ ගීයක් මුමුනමින් නිසොල්මනේ නතරවුණු තැනක කවුදෝ මිතුරු මිතුරියෝ එකොළොස් දෙනකු පැමිණියහ. ඒ ආ දවස ඈටද අපටද ඔවුන්ටද කිසි දිනෙක අමතක නොවන දිනයක් විය.
ඒ, ඉර හඳ පවා නොඋසුලන මහා ඛේදවාචකයකට මුලපුරන්නටය. ගැරඬි ඇල්ලේ ගීය සෝ ගීයක් විය. විටෙක ඇය මුමුනවාට වඩා ඈ හඬාවැටෙනවා යැයි හිතන්නට තරම් ගැරඬි ඇල්ලේ ගීයේ රිද්මය වෙනස් වී තිබිණි. ඈ නිදොස් කොට නිදහස් කරන්නට තරම් තවම සාක්ෂි නැත. ඈ වරදකාරියක කර එල්ලා මරන්නටද තවම සාක්ෂි නැත. කොහොම නමුත් ගැරඬි ඇල්ල වරදක් කළේ යැයි අපට ගැරඬි ඇල්ලට චෝදනා කළ නොහැකිය. මළගිය මිනිසුන්ට චෝදනා කරන්නටද නොහැකිය. කවුරු හෝ කොතැන හෝ කුමන හෝ වරදක් කර තිබේ. අවසානයේ ඈ තම මිතුරු මිතුරියන් පස්දෙනකු මරු තුරුලට රැගෙන යන්නට තරම් කුරිරු වූවාය. ඒ සුලලිත සුකුමල සොඳුරු කුමරිය මිනිසුන් මරාදමතැයි විශ්වාස කළ නොහැකි මුත් ඇගේ කතාව විශ්වාස කළ යුතුය. ගැරඬි ඇල්ලේ ඛේදවාචකය එසේ නිමාවී තිබේ. නමුත් මේ පළමු වැනි හෝ අවසන් කතාව නොවන නිසා අපි එය ලිවිය යුතුය.
බණ්ඩාරවෙල ඇටම්පිටිය ඉඹුල්වත්ත පැත්තේ මිතුරන්ගේ නිවෙසේ පැවැති දානමය පින්කමකට සහභාගි වූ පිරිසක් ජනවාරි 29 වැනිදා මිතුරු මිතුරියෝ 11 දෙනකු සමග ගැරඬි ඇල්ලේ දිය නා වළෙහි නාන්නට ගියෝය. ඒ ගියේ ඔක්කෝම එකටය. දිය නාමින් උන්නේත් අත් අල්ලාගෙනය. තරුණියන් සිවුදෙනකුත් තරුණයකුත් මේ පිරිස අතර විය. යළි දිය නා වළෙන් මෙගොඩ ආවේ නැත. ඒ අය යළි කිසි දිනෙක නොඑන ගමනක් ගොස්ය. දිය නාන්නට ගිය පිරිස අතර සිටි එක් මිතුරෙක් මෙහෙම කියා තිබුණේය. ඔවුන් දිය නෑවේ දිය වළට බැස අත් අල්ලාගෙනය. එක් තරුණයකු දියේ ගිලී අතුරුදන් වූ බවත්, ඒ සමගම අත් අල්ලාගෙන සිටි තවත් තරුණ තරුණියන් හත්දෙනකු දිය වළට වැටී අතුරුදන් වූ බවත්ය. ඉන් තිදෙනකු පමණක් ගොඩට ආ බව ඔහු පැවැසීය. අනතුර සිදුවීමෙන් පසු ඒ කණ්ඩායමේ දිවි බේරාගත් අයගේ කෑගැසීම ඇසී එතැනට පැමිණි ප්රදේශවාසීන් දියේ ගිලී සිටි දෙදෙනකුගේ සිරුරු ගොඩට ගෙන ඇත. පසුව ඇටම්පිටිය පොලිසිය පැමිණ තවත් දෙදෙනකුගේ සිරුරු ගොඩට ගෙන ඇත. දියේ ගිලී අතුරුදන්ව සිටි තරුණියකගේ සිරුර පොලිසිය හා යුද හමුදාව එක්ව සිදුකළ මෙහෙයුමකදී දියවළේ ගල් වළක සිරවී තිබියදී 30 වැනිදා සොයාගෙන තිබිණි.
මියගිය පස්දෙනාගේම මෘතදේහ බදුල්ල මහ රෝහලට ගෙනැවිත් මරණ පරීක්ෂණ සිදුකරන්නට විය. මියගියේ ඇටම්පිටිය ඉඹුල්වත්තේ පදිංචි වනරාජා ඩේවිඩ් කුමාර, ජයරාම් කාංචනා ප්රියා, හැටන් පදිංචි සාඩාම්බරම් භාවනී චන්ද්රලේඛා, ශෂිප්රියා සෙල්වකුමාර්, කීරෝස් වත්තේ පදිංචිව සිටි සෙල්වකුමාර් පරිමා දේවිය. ඒ කතාව එතෙකින් සමාප්ත විය. කතාව නිමා කළ නොහැකිය. ගැරඬි ඇල්ලේ පස් දෙනකු ගිලී මියගිය බව තවත් එක ප්රවෘත්තියක් පමණි.
ශිෂ්යත්ව විභාගයට පසුවදා, ශිෂ්යත්වය ලියූ සිඟිත්තියෝ දෙදෙනකුද ඇතුළුව කිහිපදෙනකු තැන් තැන්වලදී දිය අනතුරුවලින් මියගියහ. අවුරුදු උදාවෙන්නේම දිය අනතුරු සමගය. සමහරු මුහුදේ ගිලී මියගොස් තිබේ. මේ කතාවට බොහෝ සමාන කරුණු ඇති කතන්දර තවත් වාර්තා වේ. මීරිගම පැත්තේ තවත් ඇල්ලක ගිලී තිදෙනකු එකම දවසේ මියගියහ. මෙසේ ගත් විට පසුගිය කාලයේ දියේ ගිලී වූ අනතුරු සංඛ්යාව 30කට 40කට ආසන්නය. 30ක් 40ක් දියේ ගිලී මියයන අතර අපි බලා සිටියේ ඇයි? ප්රශ්නය තියෙන්නේ එතැනය.
වලාකුළු සේද ඇතිරූ සිනිඳු සුදුමුදු අහස් තලාවේ නිසොල්මනේ බලා හිඳිනා ඉරට හඳට චෝදනා කර වැඩක් නැත. මේ වැහි වැටෙනා සමයක් නොවේ. දිය ඇලි ගංගා පිරී උතුරනා සමයක් නොවේ. වැහි නොවැටුණු කාෂ්ටක මහ පොළොවේ ඉරිතැළුණු බිම් හොයාගෙන යන්තමින් පණ අදිමින් යන දියවැල් මිනිස්සු බිලිගන්නවා නම් ඊට වඩා ඛේදවාචකයක් නැත. කිසි විටෙක නොදන්වා නොකියාම නිවෙසට එන මහා ගංවතුරකට සුනාමියකට මිනිසුන් බිලිවෙනා එක ඛේදවාචකයක් නමුත් ඊට කරන්න දෙයක් නැත. නමුත් මේ ජීවිතයේ සතුට සොයා යන සොඳුරු ගමන් මඟ මරණය තිබේ නම් යළි ඒ කිසිම දිනෙක එවන් ගමනක් සතුටින් යන්නට මේ කිසිවකුට නොහැකිය. දියේ ගිලී සිදුවෙන මරණවලට වගකිව යුත්තේ දිය නාන්නට ගිය අය නොවේ. සිය ගමන බිමන සංචාරය අතරතුර දිය වළකට බැස දිය ඇල්ලකට බැස වැවකට ගඟකට බැස නැත්නම් මුහුදට බැස දිය නානා බොහෝ දෙනාගේ ජීවිත කතා හමාර වන්නේ ඇත්තටම මේ විදියටය. ඉහෙන් බහිනා රෝගයක් නැතිව මේ මහ පොළොවේ උපදින්නට පින් කළ බොහෝ තරුණ තරුණියන් අවාසනාවන්ත ලෙස මියයා නම් එය ඛේදවාචකයකි. අදද, මේ මොහොතේද කාගේ හෝ ජීවිතයක් බේරාගන්නට, වෛiවරු, හෙද හෙදියෝ, රෝහල් කාර්ය මණ්ඩල අතිශයින් වෙහෙසෙමින් සිටිති. සිය ජීවිත පසෙක තබා වෙහෙසෙමින් ජීවිත බේරාගන්නා මිනිසුන් ඉන්නා රටක සිය ජීවිත පසෙක දමා දිය වළක බැස ජීවිත විනාශ කරගන්නා තරුණ තරුණියන් වේ නම් එය කතා කළ යුතු මාතෘකාවකි. හෙටවත් තේරුම් කරගන්න. මේ මහ පොළොව තරම් අපට මිතුරු අපට සොඳුරු අපට ආදරය කරන වෙන දෙයක් නැත. මේ පරිසරය තරම් අපව රැකබලා ගන්නා වෙන කෙනෙක් නැත. මේ ගහ කොළ වැල් සතා සීපාවෝ අපේ මව්පියෝ සේ අප හා හිඳිමින් අපව බලාගනිති. නමුත් අපි ඒ ගහට කොළට වැලට ඇළට දොළට කරන්නට දෙයක් නැති තැනට පත්කොට අසරණ කරන විට ඇළට දොළට චෝදනා කර වැඩක් නැත. ඒ නිසා දිය නාන්නට පෙර දෙවරක් හිතන්න. දියට බසින්නට පෙර දෙවරක් හිතන්න. ජීවිතය වටින්නේ ඔබට සහ ඔබේ ආදරණීයයන්ටය.
ජීවන පහන් තිළිණ
