අපේ මතකය තවමත් සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් වී නැත. මහ පාරේ දින ගණන්, සති ගණන් පෝලිම්වල නිදි වර්ජිතව ගත කළ ඒ අඳුරු අතීතය, වාහනයක එන්ජිම පණගන්වන හැම මොහොතකම අපේ යටිහිතේ කොනක දෝංකාර දෙයි. ශ්රී ලාංකිකයකුට ‘තෙල්’ යනු හුදෙක් යන්ත්ර සූත්ර ක්රියාත්මක කරන ද්රවයක් පමණක් නොවේ. එය අපේ ආර්ථිකයේ රුධිරයයි, දෛනික ජීවිතයේ හුස්ම වැටෙන රිද්මයයි. ඒ නිසාම, තෙල් සංචිත ගැන කියවෙන ඕනෑම ප්රවෘත්තියක් අපේ කන් සිදුරු කරගෙන යන්නේ අකුණු සැරයක් මෙනි. නමුත් අද අප මුහුණදී සිටින්නේ තෙල් පෝලිමකට වඩා වෙනස් වූ, එහෙත් ඒ හා සමානවම භයානක අර්බුදයකටය. ඒ, ආණ්ඩුවේ වගකිවයුතු අමාත්යවරුන් සහ දේශපාලන නායකයන් ඉන්ධන සංචිත පිළිබඳ ජනතාවට ලබාදෙන පරස්පර විරෝධී පණිවුඩ හරහා නිර්මාණය වී ඇති ‘තොරතුරු පෝලිමට’ය. එය හරියට අන්ධයන් පිරිසක් අලියාගේ හැඩය විස්තර කළාක් වැනි ඛේදවාචකයකි. එක් දිනෙක විජිත හේරත් මහතා මාධ්ය ඉදිරියට විත් පවසන්නේ අගෝස්තු වෙනකල් රටට අවශ්ය තෙල් තිබෙන බවය. ඉන් දින කිහිපයකට පසු නලින්ද ජයතිස්ස මාස තුනකට තෙල් ඇති බව සහතික වෙයි. කුමාර ජයකොඩි මහතාගේ ගණනය කිරීම්වලට අනුව ඒ කාලය මාස දෙකකි. මේ අතර බිමල් රත්නායක පවසන්නේ සිංහල – දෙමළ අලුත් අවුරුද්ද වෙනකම් පමණක් ප්රමාණවත් තෙල් ඇති බවයි. මේ සියලු ව්යාකූලතා මැද ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක ප්රකාශ කරන්නේ, දින 37 කට සෑහෙන තෙල් ඇති බවත්, ඇණවුම් කර ඇති තෙල් සමග අර්බුදයක් ඇති නොවන බවත්ය. සාමාන්ය පුරවැසියෙකු ලෙස ඔබ දැන් විශ්වාස කළ යුත්තේ කාගේ කතාවද? මේක ආණ්ඩුව ඇතුළේ කතා කරගෙන එකඟතාවකට ඇවිත් කියන දෙයක්ද, නැත්නම් එක එක්කෙනා තමන්ට හිතෙන හිතෙන සංඛ්යා ලේඛන ජනතාවගේ ඔළුවට අතහරිනවාද කියන බරපතළ සැකය මේ මොහොතේ සමාජය පුරා පැතිරෙමින් තිබේ.Sri Lanka Latest News
බැලූ බැල්මට මේ ප්රකාශ පහම එකිනෙකට පරස්පර, එකිනෙකා අභිබවා යන දේශපාලන ප්රකාශ ලෙස පෙනී යාහැකිය. ජනතාවට සිතෙන්නේ මේ කිසිවෙකුත් රටේ සැබෑ තෙල් තත්ත්වය ගැන හරිහැටි නොදන්නා බවයි. නමුත් සංඛ්යාලේඛන, සැපයුම් දාම කළමනාකරණය (ීමචචකහ ක්ය්සබ ඵ්බ්ටැපැබඑ) සහ ඛනිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාවේ ක්රියාකාරීත්වය පිළිබඳ ගැඹුරින් අධ්යයනය කරන විට පෙනීයන්නේ, මේ නායකයින් බොරු කියනවාට වඩා මෙහි ඇත්තේ බරපතළ සන්නිවේදන උපායමාර්ගික දුර්වලතාවක් බවයි. ඔවුන් පස්දෙනාම බොහෝදුරට කතා කරන්නේ එක්තරා සත්යයක් දෙස විවිධ කෝණවලින් බලාගෙනය. අර්බුදය ඇත්තේ තෙල් ටැංකියේ නොව, ඔවුන්ගේ මයික්රෆෝනය ඉදිරියේය. අපි ජනාධිපතිවරයාගේ ප්රකාශයෙන්ම මේ කතාව දිගහැර ගනිමු. ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතාගේ ‘දින 37’ ප්රකාශය තාක්ෂණික වශයෙන් වඩාත්ම නිරවද්ය සහ යථාර්ථවාදී ප්රකාශය ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ශ්රී ලංකාවේ කොලොන්නාව සහ මුතුරාජවෙල ගබඩා පර්යන්තවල මෙන්ම දිවයින පුරා ඇති පිරවුම්හල්වල ගබඩා කළ හැකි උපරිම භෞතික ධාරිතාවක් ඇත. අපට වසරකට සෑහෙන තෙල් නැව් පිටින් ගෙනැවිත් මේ කුඩා දිවයිනේ ගබඩා කර තබාගත නොහැකිය. සාමාන්යයෙන් ඕනෑම රටක සක්රීය භෞතික සංචිතය ලෙස පවත්වා ගන්නේ දින 30කටත් 40කටත් අතර ප්රමාණයකි. ජනාධිපතිවරයා මේ කතා කරන්නේ, මේ මොහොතේ රටේ ගබඩාවල ඇති සැබෑ තෙල් ප්රමාණය සහ මේ දිනවල වරායට ළඟා වෙමින් පවතින නැව්වල ඇති තෙල් ප්රමාණය ගැනය. හදිසියේවත් ලෝකයම අක්රීය වී කිසිදු නැවක් නොපැමිණියහොත්, අපට කිසිදු අර්බුදයකින් තොරව රට දුවන්නට හැකි සහතික කළ දින ගණන එයයි. එය බොරු කළ නොහැකි භෞතික සත්යයයි.
එසේනම් විජිත හේරත් අගෝස්තු මාසය දක්වා තෙල් ඇතැයි කීවේ කෙසේද? මෙහිදී ඔහු කතා කරන්නේ කොලොන්නාවේ ටැංකිවල ඇති තෙල් ගැන නොවේ. කඩදාසිවල ඇති තෙල් ගැනය. එනම්, රජය විසින් ඛනිජ තෙල් ආනයනය කිරීම සඳහා ජාත්යන්තර සැපයුම්කරුවන් සමග අස්සන් කර ඇති දීර්ඝකාලීන ගිවිසුම් සහ විවෘත කර ඇති ණයවර ලිපි ගැනය. යම් සැපයුම්කරුවෙකු සමග අගෝස්තු මාසය දක්වා අඛණ්ඩව සති දෙකකට වරක් තෙල් නැවක් ලංකාවට එවන ලෙස ගිවිසුම්ගත වී, ඊට අදාළ මූල්ය ප්රතිපාදන වෙන්කර තිබේ නම්, ඇමැතිවරයකුට ගණකාධිකාරී දෘෂ්ටිකෝණයකින් ‘අගෝස්තු දක්වා තෙල් ගැන බියවිය යුතු නැත’ යන්න ප්රකාශ කළ හැකිය. එය මූල්යමය වශයෙන් සුරක්ෂිත බවක් පෙන්වීමකි. නමුත් මෙහි ඇති අවදානම ජනතාව පසුගිය අර්බුදයේදී හොඳින්ම අත්දැක්කාහ. කොතරම් ලිපිගොනු සහ ගිවිසුම් තිබුණද, ඩොලර් ගෙවා තිබුණද, නැව කොළඹ වරායට එනතුරු හෝ එය ගොඩබාන තුරු එය ‘අපේ තෙල්’ නොවේ. බිමල් රත්නායක මහතාගේ ප්රකාශය බොහෝදුරට ඉලක්ක වන්නේ අප්රේල් මාසයේ පැමිණෙන දැවැන්ත පරිභෝජන කඩඉමටය. සිංහල – දෙමළ අලුත් අවුරුදු සමය යනු ශ්රී ලංකාව තුළ ඉන්ධන ඉල්ලුම එහි උපරිම තලයට ළඟාවන කාලසීමාවයි. ප්රවාහන සේවා, බස් රථ, පුද්ගලික වාහන මෙන්ම ගම්බිම් බලා යන ජනතාව නිසා තෙල් පරිභෝජනය අතිශයින් ඉහළ යයි. මේ මොහොත වනවිට ආණ්ඩුවේ ප්රධාන ඉලක්කය සහ අවධානය යොමුවී ඇත්තේ කෙසේ හෝ මේ අවුරුදු සමය කිසිදු හිඟයකින් තොරව ගොඩදා ගැනීමයි. එය දේශපාලනිකවත් ඔවුන්ට ජයගත යුතුම විශාලතම අභියෝගයකි. ‘අවුරුද්ද වෙනකම් විතරක්’ යැයි කීමෙන් බොහෝවිට හැඟවෙන්නේ, මේ විශේෂිත ඉහළ ඉල්ලුමට සරිලන අමතර සංචිතය දැනටමත් සූදානම් කර ඇති බව විය හැකිය. එසේත් නැතිනම්, මාස 2ක් සහ 3ක් ලෙස කියැවෙන නලින්ද ජයතිස්සගේ සහ කුමාර ජයකොඩිගේ ප්රකාශ මෙන් ඉහත කී දින 37ක භෞතික සංචිතය සහ අගෝස්තු දක්වා වූ කඩදාසි ගිවිසුම් අතර ඇති මධ්යස්ථ කාලසීමාවන් මත පදනම් වූ සංක්රාන්ති ගණනය කිරීම් විය හැකිය. නැව්ගත කර ඇති තොග සහ ඉදිරි සති කිහිපය තුළ පැමිණීමට නියමිත තහවුරු කළ ඇණවුම් මත මෙම දත්ත ප්රකාශ වන්නට ඇත.
දැන් ගැටලුව වන්නේ මෙයයි. දේශපාලනඥයන් තමන්ගේ මනසේ ඇති එකිනෙකට වෙනස් දත්ත එකම ප්රශ්නයකට පිළිතුරු ලෙස මාධ්ය ඉදිරියේ දිගහැරිය විට, ජනතාවට මේවා එකලස් කර තේරුම් ගැනීමට කාලයක් හෝ විශේෂඥ දැනුමක් නොමැත. සාමාන්ය මිනිසාට තේරෙන එකම දේ, ආණ්ඩුවේ එකමුතුවක් නැති බවත්, මොවුන් එකිනෙකා කියන්නේ එක එක ගණන් බවත්, ඒ කියන්නේ නැවතත් තෙල් ටික ඉවර වේගෙන එන බවත් පමණි. මෙය අතිශය භයානක මනෝවිද්යාත්මක බලපෑමකි. දෙදහස් විසිදෙකේ (2022) තෙල් අර්බුදයට එක් ප්රධාන හේතුවක් වූයේද ‘තෙල් නැතිවෙයි’ යන බිය නිසා ජනතාව අනවශ්ය ලෙස තෙල් එක්රැස් කිරීමයි. වාහනයේ ටැංකිය භාගයක් පිරී තිබියදීත් ජනතාව පෝලිම්වලට ගියහ. කෑන්වලට, බෝතල්වලට තෙල් පුරවා ගත්හ. ආණ්ඩුවේ විවිධ ප්රධානීන් මෙලෙස විවිධ සංඛ්යා ඉදිරිපත් කරන විට, යළිත් වරක් ජනතාව තුළ එම අනාරක්ෂිත හැඟීම වර්ධනය වීම වැළැක්විය නොහැකිය. සන්නිවේදනයේ දුර්වලතාවක් නිසා අලුත්ම අර්බුදයක් නිර්මාණය වීමට මෙයම ප්රමාණවත්ය.
මේ තෙල් සංචිත ගැන කතාකරන විට අප කිසිසේත්ම අමතක නොකළ යුතු තවත් දැවැන්ත භූදේශපාලනික සෙවණැල්ලක් ඒ පසුපස වැටී තිබේ. ජනාධිපතිවරයා පවසන පරිදි අපට ඇත්තේ දින 37ක තෙල් නම්, සහ විජිත හේරත් පවසන පරිදි අගෝස්තු දක්වා ඇණවුම් ලබාදී ඇත්නම්, ඒ අතරමැද කාලය තීරණය කරන්නේ අපේ ආණ්ඩුව නොව, මැදපෙරදිග අර්බුදයන්ය. විශේෂයෙන්ම මැදපෙරදිග නාවික මාර්ග, ප්රධාන වශයෙන් හෝමූස් සමුද්ර සන්ධිය සහ රතු මුහුද ආශ්රිතව පවතින ගැටුම්කාරී තත්ත්වයන් ශ්රී ලංකාවේ ඉන්ධන මිල සහ සැපයුම කෙරෙහි ඍජු සහ වේගවත් බලපෑමක් ඇති කරයි. ශ්රී ලංකාවට තෙල් රැගෙන එන ප්රධාන නාවික මාර්ග වැටී ඇත්තේ මෙම අතිශය අස්ථාවර කලාප හරහාය. යම් හෙයකින් මෙම ගැටුම් උත්සන්න වී හෝමූස් සමුද්ර සන්ධිය හරහා නැව් ගමනාගමනය සතියකට හෝ දෙකකට අවහිර වුවහොත් කුමක් සිදුවේද? එවිට විජිත හේරත්ගේ අගෝස්තු දක්වා වූ ‘ගිවිසුම්’වලින් අපට කිසිදු ඵලක් නැත. අපට ඉතිරි වන්නේ ජනාධිපතිවරයා කී දින 37ක භෞතික සංචිතය පමණි. එම දින 37ත්, මේ තොරතුරු ව්යාකූලත්වය හරහා ‘පැනික් බයිං’ තත්ත්වයක් රට තුළ නිර්මාණය වුවහොත්, සති දෙකකින් අවසන් වීමට ඉඩ ඇත. තෙල් සැපයුම කඩාවැටීම යනු හුදෙක් පෝලිම් නිර්මාණය වීම පමණක් නොවේ. මැදපෙරදිග කලාපයේ අර්බුද සමග ගෝලීය තෙල් මිල ඉහළ යනු ඇත. එයින් ලංකාවේ ප්රවාහන වියදම් ඉහළ ගොස් යළිත් වරක් පාලනය කරගත නොහැකි උද්ධමනයකට අපට මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත. අනෙක් අතට මැදපෙරදිග සිටින අපේ ශ්රමිකයන්ගේ රැකියාවලට සහ විදේශ විනිමය ගලා ඒමටද එයින් ඍජු තර්ජනයක් එල්ල වේ. ආණ්ඩුව මෙම දත්ත ඉදිරිපත් කිරීමේදී, හුදෙක් කොළඹ සිට ලියන කඩදාසි ගිවිසුම් මත පමණක් යැපෙන්නේ නැතිව, මෙවැනි ගෝලීය අර්බුදයන්ගේ යථාර්ථය සහ ඒ තුළ ඇති අවදානම් පිළිබඳවත් ජනතාව විවෘතව දැනුවත් කිරීම අත්යාවශ්ය වන්නේ ඒ නිසාය.
මෙම තොරතුරු ව්යාකූලත්වයෙන් ගොඩ ඒමට නම් රජය වහාම ක්රියාමාර්ග කිහිපයක් ගත යුතුව ඇත. ඉන්ධන, විදුලිය, ආහාර සුරක්ෂිතතාව වැනි ජාතික ආරක්ෂාවට සහ ආර්ථිකයට ඍජුවම බලපාන අතිශය සංවේදී කරුණු පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමට ආණ්ඩුවේ සෑම ඇමැතිවරයකුටම සහ මන්ත්රීවරයෙකුටම ඉඩ නොදිය යුතුය. ඒ සඳහා විෂය භාර අමාත්යවරයා හෝ නිල පුවත් ප්රකාශකයෙකු පමණක් වගකීම ගතයුතු අතර, මාධ්ය වෙත දත්ත නිකුත් කිරීමේදී ‘මේ තියෙන්නේ ගබඩාවෙ තියෙන භෞතික ප්රමාණය, මේ තියෙන්නේ ඇණවුම් කරපු ප්රමාණය’ ලෙස ජනතාවට තේරෙන භාෂාවෙන් එය විග්රහ කළ යුතුය. එසේම, ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවේ වෙබ් අඩවිය හරහා දෛනිකව රටේ පවතින සැබෑ තෙල් සංචිත ප්රමාණය, ඉදිරියට පැමිණෙන නැව් පිළිබඳ විස්තර මහජනතාවට බලාගත හැකිවන පරිදි විනිවිදභාවයෙන් යුතු ඩෑෂ්බෝඩ් ක්රමයක් විවෘත කළ යුතුය. තොරතුරු සැඟවීමෙන් හෝ අර්ධ සත්යයන් පැවසීමෙන් සිදුවන්නේ කටකතා සහ අසත්ය ප්රචාර පැතිරී යාම පමණි. අවසාන වශයෙන් ඔබ විශ්වාස කළ යුත්තේ කවුරුන්ද යන ප්රශ්නයට පිළිතුර මෙයයි. ඔබ විශ්වාස කළ යුත්තේ සංඛ්යාලේඛන, භෞතික යථාර්ථය සහ ගෝලීය හැසිරීමයි. දේශපාලනඥයන් ඔවුන්ගේ දේශපාලන වේදිකාවල හෝ මාධ්ය හමුවලදී පවසන කතා පිටුපස ඇති පුළුල් චිත්රය දැකීමට තරම් පුරවැසියන් ලෙස අප බුද්ධිමත් විය යුතුය. මේ මොහොතේ රට තුළ හදිසි ඉන්ධන අර්බුදයක් පෙනෙන්නට නැති වුවද, ආණ්ඩුවේ අක්රමවත් සන්නිවේදනය විසින් ඒ නැති අර්බුදය කෘත්රිමව හෝ නිර්මාණය කිරීමේ අවදානමක් නම් පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබේ. එය අප තේරුම් නොගතහොත්, ඒ අඳුරු අතීතය අපේ අනාගතය බවට පත්වීමට වැඩි කලක් ගතවන්නේ නැත.
