ශ්රී ලංකාවේ දේශපාලන කරළිය යනු නිරන්තරයෙන්ම අනාවැකි, ජනමත විමසුම් සහ විවිධ සමීක්ෂණ වාර්තාවලින් පිරී පවතින තලයකි. මෑතකදී ‘වෙරිටේ රිසර්ච්’ ආයතනය නිකුත් කරන ලද නවතම සමීක්ෂණ වාර්තාවක් මෙරට දේශපාලන සමාජය තුළ දැඩි ආන්දෝලනයක් මතුකිරීමට සමත්ව තිබේ. එම වාර්තාවට අනුව රජයේ ජනප්රියතාව 65%ක් දක්වා ඉහළ ගොස් ඇති බව කියැවේ. එහෙත්, මෙම දත්ත සහ රටේ පවතින සැබෑ දේශපාලන වාතාවරණය දෙස බලන විට මතුවන්නේ බරපතළ ප්රශ්නාර්ථයකි. විශේෂයෙන්ම 2025 මැයි මාසයේ පැවැති පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී රජයේ ඡන්ද ප්රතිශතය 20%කින් පමණ දරුණු ලෙස ඇදවැටී තිබියදී, මාස කිහිපයක් වැනි කෙටි කාලයක් ඇතුළත මෙවැනි ‘හදිසි පිම්මක්’ ජනප්රියතාවය තුළ ඇති වූයේ කෙසේද යන්න විමසා බැලිය යුතුය. මෙය ජනතාවගේ සැබෑ හෘද ස්පන්දනයද, නැතහොත් දත්ත මගින් මවනු ලබන දේශපාලන මිරිඟුවක්ද?Sri Lanka Latest News
මෙම සමීක්ෂණය පිළිබඳ ඇති ප්රධානතම විද්යාත්මක ගැටලුව වන්නේ එහි නියැදියයි. ‘වෙරිටේ රිසර්ච්’ ආයතනය පවසන පරිදි ඔවුන් මෙම නිගමනයට පැමිණ ඇත්තේ පුද්ගලයන් 1,080 දෙනකුගෙන් විමසන ලද කරුණු පදනම් කරගෙනය. කෝටි දෙකකට අධික ජනගහනයක් වෙසෙන, විවිධ ආර්ථික මට්ටම්, විවිධ ජාතීන් සහ විවිධ දේශපාලන මතවාද දරන ජනතාවක් සිටින රටක, හුදෙක් එක්දහස් අසූ දෙනකුගේ මතයන් මුළු රටේම පොදු මතය ලෙස හංවඩු ගැසීම ප්රායෝගිකව කෙතරම් දුරට සාධාරණද? සංඛ්යාන විද්යාවට අනුව නියැදියක් මගින් සමස්තය නිරූපණය කළ හැකි බව පැවැසුවද, ලංකාව වැනි අතිශය සංකීර්ණ සහ උච්චාවචනය වන දේශපාලන සංස්කෘතියක් සහිත රටක නියැදි දත්ත සහ සැබෑ මැතිවරණ ප්රතිඵල අතර පවතින්නේ අහසට පොළොව මෙන් වෙනසකි. ගම් මට්ටමේ පවතින සැබෑ දුක, පීඩනය සහ ජනතා වෛරය වායුසමනය කළ කාමරවල සිට ලබාගන්නා දත්ත 1,080කට කිසිසේත්ම ලඝු කළ නොහැක.
පුදුමයකට මෙන්, මෙම සමීක්ෂණ වාර්තාව ප්රකාශයට පත්වූ සැණින් රජය එය මහත් ඉහළින් වැලඳගත්තේය. පසුගියදා පාර්ලිමේන්තුවේදී රජයේ මැති ඇමැතිවරුන් මෙම වාර්තාව උපුටා දක්වමින් අතිශය උද්යෝගයෙන් කතා කළ අයුරු රටම දුටුවේය. තම පාලනය කෙරෙහි ජනතාව තුළ ඇති ප්රසාදය මෙම දත්ත මගින් මනාව තහවුරු වන බව ඔවුහු සපථ කළහ. එහෙත් මෙවැනි සමීක්ෂණ වාර්තා මීට පෙරද බලයේ සිටි රජයන්ට ‘සුදු හුණු’ ගෑම සඳහා භාවිත කළ අයුරු ජනතාවට අමතක නැත. මෙම ආයතනයේ ‘සමීක්ෂණ ඉතිහාසය’ දෙස බලන විට මෙය වඩාත් පැහැදිලි වේ. මීට පෙර ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ පාලන සමයේදීද මෙවැනිම ආකාරයේ ඉහළ ජනප්රියතාවක් පෙන්වන සමීක්ෂණ වාර්තා නිකුත් විය. එහෙත් අවසානයේ සිදු වූයේ කුමක්ද? එම දත්ත සියල්ල පුස්සක් කරමින් ඉතිහාසයේ නොවූවිරූ මහජන අරගලයකින් ඔහුට සිය ධුරය අතහැර යාමට සිදුවිය.
ඉන් අනතුරුව රනිල් වික්රමසිංහ මහතාගේ පාලන සමයේදී ද මෙවැනිම සමීක්ෂණ දත්ත වාර්තා විය. එහිදී ද රජය පාර්ලිමේන්තුවේදී මහත් අභිමානයෙන් යුතුව එම දත්ත ඉදිරිපත් කළද, මැතිවරණ භූමියේදී ඔහුට සහ ඔහුගේ පාර්ශ්වයට හිමි වූයේ අන්ත පරාජයකි. එසේ නම්, මෙම සමීක්ෂණ ආයතන දිගින් දිගටම පෙන්වන ‘දත්ත’ සහ මහ පොළොවේ ‘සැබෑව’ අතර පවතින මෙම පරස්පරය හුදෙක් අහම්බයක් විය නොහැකිය.
මෙම වාර්තාවේ ඇති ජනප්රියතාව සැබෑවක් නම්, විපක්ෂය රජයට ඉදිරිපත් කර ඇති අභියෝගය අතිශය සරලය. ‘ඔය කියන තරම් රජය ජනප්රිය නම්, 65%ක ජන වරමක් තියෙනවා නම්, ඇයි තවමත් පළාත් සභා මැතිවරණය පවත්වන්න බය වෙන්නේ?’ යන්න විපක්ෂයේ ඍජු ප්රශ්නයයි. විපක්ෂය පෙන්වා දෙන්නේ රජය සැබැවින්ම ජනප්රිය නම් කළ යුත්තේ මෙවැනි සමීක්ෂණ වාර්තා පාර්ලිමේන්තුවේ කියවීම නොව, වහාම පළාත් සභා මැතිවරණය පවත්වා එම ජනප්රියතාව ප්රායෝගිකව මහජනතාව ඉදිරියේ ඔප්පු කර පෙන්වීම බවයි. 2025 මැයි මැතිවරණයේදී 20%කින් පිරිහුණු ජනතා ප්රසාදය, කිසිදු ආශ්චර්යවත් ආර්ථික ප්රතිසංස්කරණයකින් තොරව මාස කිහිපයකින් 65%ක් වූයේ කෙසේද යන්නට ඇති එකම සාධාරණ පිළිතුර ‘මැතිවරණ ප්රතිඵලය’ මිස 1,080 දෙනකුගේ පිළිතුරු නොවේ.
බොහෝ දෙනකු සැක පළකරන්නේ මෙවැනි සමීක්ෂණ වාර්තා යම් කිසි පිරිසකගේ වුවමනාව මත, මුදල් ගෙවා ලබාගන්නා ‘දේශපාලන ප්රචාරක ව්යාපෘති’ද යන්නයි. ජනතාවගේ මනස හැසිරවීම සඳහා මෙවැනි සංඛ්යාලේඛන භාවිත කිරීම ලෝකයේ බොහෝ රටවල දක්නට ලැබෙන උපක්රමයකි. පවතින රජය දක්ෂ බවත්, ජනතාව තවමත් ඔවුන් සමග සිටින බවත් පෙන්වීම මගින් බිඳවැටී ඇති දේශපාලන යාන්ත්රණය නැංවීමට මෙවැනි දත්ත යොදාගැනේ. එහෙත්, බඩගින්න සහ ආර්ථික පීඩනය සමීක්ෂණ වාර්තාවලින් යටපත් කළ නොහැකි බව අතීත පාලකයින්ට අමතක වූ කටුක සත්යයයි.
අවසාන වශයෙන්, 1,080 දෙනකුගේ මනාපය මත ගොඩනගන මෙම 65%ක ජනප්රියතාව යනු හුදෙක් කඩදාසි මත ඇති සංඛ්යාවක් පමණි. සැබෑ ජනවරම ඇත්තේ ගම් මට්ටමේ මිනිසුන්ගේ හදවත් තුළ සහ ඔවුන් පෝලිම් ගැසී ලබාදෙන ඡන්ද පත්රිකාව තුළය. සමීක්ෂණ ආයතනවලට ඕනෑම සංඛ්යාවක් පෙන්විය හැකි වුවද, ඉතිහාසය සාක්ෂි දරන්නේ අවසන් තීන්දුව ලබාදෙන්නේ දත්ත නොව, ජීවත් වීමට මගක් සොයන පොදු ජනතාව බවයි. රජය සහ මෙම සමීක්ෂණ ආයතන කොතෙක් දත්ත මගින් ‘සුදු හුණු’ ගෑමට උත්සාහ කළද, සැබෑ ජනතා විනිශ්චය හමුවේ ඔවුන්ට නිරුවත් වීමට සිදුවන දිනය වැඩි ඈතක නොවේ. මහජනතාව යනු සංඛ්යාලේඛන නොව, හැඟීම් සහ වුවමනාවන් සහිත සජීවී මිනිසුන් බව තේරුම් ගන්නා තෙක් මෙවැනි සමීක්ෂණ වාර්තා දේශපාලන ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට වැටෙන තවත් කඩදාසි කැබලි පමණක් වනු ඇත.
එස්. පතිනායක
